Er worden op grote schaal artikelen nagemaakt en de grote concerns en politici spreken er schande van. Maar wie denkt dat de bedrijven ernstig geschaad worden door deze nepartikelen zit er naast.
Ten eerste gaat het hier om een hele andere doelgroep. Degene die de echte Rolex koopt is een hele andere klant dan degene die gaat voor de nepper. De verschillen in prijs zijn zo groot dat er weinig overlap is tussen de klanten. Het heeft wel wat nadelen, maar die zijn klein ten opzichte van de voordelen.
Voor een groot merk is er maar één ding dat ze erger vinden dan dat hun artikelen worden nagemaakt. Dat is dat de artikelen niet worden nagemaakt. De namaakartikelen zijn een enorme promotie voor je product. Het benadrukt de exclusiviteit van je product als er een levendige handel is in nepartikelen. In alle artikelen die er worden geschreven over nepartikelen wordt de Rolex altijd genoemd. De gratis reclame is enorm. Rolex levert aan een kleine doelgroep en het is niet eenvoudig om een groot publiek te bereiken. Je zou zelfs kunnen stellen dat een groot deel van de naamsbekendheid van Rolex samenhangt met het kopiëren van deze horloges.
Wat dat betreft draagt de opsporing ook bij aan dit circus. Als de politie met veel moeite een partij nagemaakte Gucci-tassen heeft gevonden dan geeft dat heel veel publiciteit. Gucci is hier uiteraard dankbaar voor als de kranten gratis en voor niets vol staan met hun merknaam.
Er is wel enige economische schade als de degene die kopiëren er in slagen om via de reguliere kanalen hun producten af te zetten. Zo kon het gebeuren dat Free Record shop gekopieerde Cd's verkocht van Katie Melua. De inkopers hadden niet goed opgelet en daardoor kreeg de Free Record shop een boete opgelegd van 50.000 euro.
De economische schade van het kopiëren van artikelen is zwaar overschat. De berekeningen zijn echt kostelijk. Als er tienduizend Gucci tassen worden gevonden, dan wordt even uitgerekend hoeveel dit opgebracht zou hebben tegen de prijs die Gucci berekent voor zijn tassen. Dat levert natuurlijk spectaculaire bedragen. Dat is mooi voor de media die verhalen proberen te verkopen. En het draagt natuurlijk bij aan het sprookje rondom de nepartikelen.
Bedrijven zijn goed in staat om deze zaken zelf te reguleren. Het betekent dat inkopers wat beter op moeten letten. En fabrikanten moeten producten maken die niet eenvoudig zijn na te maken. Dit is een proces dat je goed over kan laten aan de markt. Het voordeel hiervan is dat er een kostenafweging wordt gemaakt die de overheid niet maakt.
Het terugdringen van een bepaald product heeft altijd als nadeel dat het extra schaarste veroorzaakt. Door de opsporing zijn er minder gekopieerde producten op de markt. De producten die er nog wel zijn stijgen daardoor in waarde. Dit betekent een prikkel om weer meer te kopiëren. Dit is een eindeloze strijd en er moet een evenwicht gevonden worden in de bestrijding en de kosten. De bedrijven kunnen deze afweging maken. Zij maken kosten voor opsporing en daarmee voorkomen zij de kosten die de gekopieerde artikelen veroorzaken. Ervaring zal vervolgens leren wat de optimale afweging hierin zal zijn.
De nepartikelen zijn de beste PR die je als bedrijf kan krijgen. En het door belasting gefinancierde opsporingsapparaat levert een flinke bijdrage aan de marketing van deze producten. Het vermeende onrecht wordt hier maximaal uitgespeelt. Bedrijven zijn goed in staat om deze opsporing voor eigen rekening te nemen. Resultaat is dan een veel efficiëntere opsporing. De overheid hoeft niet alle kooltjes uit het vuur te halen voor de bedrijven.
Berichten
Mag je een ander mens niet nadoen? Wat is het bezwaar daarvan? De vooruitgang van de mens berust op nadoen.
BeantwoordenVerwijderenEen mens kan niet leven al hij een ander niet mag nadoen. Hoeveel extra dwang en controle is er niet nodig om al patenten en octrooien af te dwingen
Daarom kopiëren mag.
Je moet kopiëren. Kijk hoe een ander iets doet en doe daar je voordeel mee. Dat hoort bij het menselijk doelgericht handelen.
@Onderzoeker
BeantwoordenVerwijderenWanneer men zich voortdoet als een ander of als een ander bedrijf heet dat identiteitsfraude.
Met kopiëren is echter niets mis nee. (Zolang dat niet tegen een vrijwillig contract in gaat.)
De overheid is de laatste tijd duk bezig met het namaken van artikelen. Vooral bankbiljetten hebben de laatste tijd hun belangstelling.
BeantwoordenVerwijderenAls een bedrijf een geregistreerd corporate identity item hebt (bijvoorbeeld beeldmerk) hebt dan heeft het een monopolie op dat item. Maar het recht vervalt als het geregistreerde merk niet verdedigd wordt tegen inbreuk, het bedrijf dat het item voert verliest het merk als het niet wordt verdedigd en dus verwaterd. De manier waarop het bedrijf het merk voert is ook bepalend, consistent gebruik en altijd opnemen in de marketing.
BeantwoordenVerwijderenHet kan dus zo maar voorkomen dat iemand een corporate identity heeft, niet ingrijpt (of zelfs niet eens oplet) en simpelweg het monopolie verliest. Dat heeft wel degelijk financiele consquenties. Verstandige bedrijven zullen dus bij de minste of geringste inbreuk op hun corporate identity direct er werk van maken. Er worden bureau's ingehuurd die over de hele wereld kijken of er andere bedrijven zijn die soort gelijke corporate identity hebben. Als het hebben op een monopolie van een merk niets waard zou zijn, ga er dan maar vanuit dat vele bedrijven niet al die moeite zouden doen en al die kosten niet zouden willen maken. Als u het in twijfel trekt, verdiep u gerust eens in de materie, u zult zien dat het zo werkt.
@Anoniem Het is inderdaad mogelijk dat bedrijven veel waarde hechten aan hun merken. In dat geval staat het ze vrij om deze merknaam te verdedigen.
BeantwoordenVerwijderenHet belangrijkste punt dat ik wilde maken is dat bedrijven dit het beste zelf op kunnen lossen. Ze hebben hierbij geen hulp nodig van de staat. Als er inderdaad veel geld mee gemoeid is dan kan het bedrijf de afweging maken in hoeverre ze op willen treden tegen kopiëren van het merk.
Je hebt het recht om iets na te maken.
BeantwoordenVerwijderenJe hebt ook het recht om te liegen. Je bent namelijk de baas over je eigen lichaam en bezit.
Maar liegen is over het algemeen op de lange termijn niet verstandig voor de leugenaar. Liegen kunnen de bedrijven inderdaad het best zelf aan de orde stellen. Dat is in het algemeen het verstandigst en voldoende. Dat geldt ook voor reclame.
Consumenten kunnen ook het beste zelf kritisch zijn en niet vertrouwen op de zogenaamde bescherming van de staat en de wet.
De wetgevendemacht (de overheid) zorgt voor de wetgeving zodat de rechterlijke macht zijn functie kan uitoefenen. De wetgeving die er nu is om bedrijven een monopolie op haar identiteit uit te oefenen is bijzonder lean and mean, veel leaner dan bijvoorbeeld het octrooi en patentrecht.
BeantwoordenVerwijderenDe overheid moet zich daar wel degelijk mee bemoeien en de bedrijven ook. Tussen internationale verbanden zijn verdragen noodzakelijk. Wie nu een beeldmerk wil laten registeren kan dat redelijk goedkoop doen voor een hele bulk landen in de EU. Makkelijk is ook de VS. Maar de rest kost allemaal per land. Iets registreren voor de EU en de VS is nog betaalbaar mag heel erg diep in de buidel tasten. Dat maakt het voor kleine bedrijven moeilijker om hun identiteit te hebben en te houden. De ontwikkeling is nu dat steeds betere verdragen tussen de resterende landen worden afgesloten, waardoor de prijs aanzienlijk daalt. Dat is een goede zaak. De overheid is niet altijd de bemoeizieke omnipresente vijand, er is wetgeving nodig en zeker in internationaal verband.