Libertarisme: U heeft de vrijheid om te vertrekken, deel 3

Ten aanzien van immigratie is er vanuit libertarisch perspectief vaak geen eenduidig antwoord. Waar alle libertariërs het over eens zijn is dat de eigenaar van de grond bepaalt wie er toegang krijgt. Maar wat er moet gebeuren met het publieke terrein daar lopen de meningen uiteen.

Sommige libertariërs zeggen dat je het publieke domein kan behandelen als grond die geen eigenaar heeft. En dat betekent dat niemand het recht heeft om iemand te weigeren. Iedereen kan ongehinderd overal heen zonder enige beperking.

Anderen kiezen ervoor om te kijken wat het dichst ligt bij de situatie van privaat eigendom. En dan zou het wel mogelijk zijn om mensen te weigeren. De vraag is dan natuurlijk of dat ook zou gebeuren. Naar mijn mening wel, maar er zijn libertariërs die er anders over denken(zie hiervoor bijvoorbeeld H. Hoppe).

We kijken naar wat er waarschijnlijk zou gebeuren als alle grond geprivatiseerd wordt.Op deze manier bekeken kun je ten aanzien van verschillende gebieden ook verschillende conclusies trekken. Je kan je verplaatsen in de situatie en bedenken wat de eigenaar zou doen. Op deze manier kun je je meer een voorstelling maken van een vrije maatschappij.

Ten aanzien van terreinen met een commerciële functies kunnen we aannemen dat deze open zijn voor buitenstaanders. Een eigenaar van een toegangsweg naar een stad of regio wil zijn product verkopen. Dat betekent dat hij wil dat er zoveel mogelijk mensen over zijn weg reizen.

Voor winkelcentra kun je bedenken dat ze ook zoveel mogelijk potentiële klanten willen trekken. Die zullen dus niet moeilijk doen over de toegang tot hun terrein. Datzelfde geldt voor bijvoorbeeld horeca en recreatieterreinen.

Voor woongebieden speelt de woonrust een belangrijke rol. Mensen zullen niet willen dat er veel vreemden komen. De kinderspeeltplaats die de bewoners samen hebben aangeschaft is bedoelt voor de buurtkinderen en niet voor anderen. De parkeerplaatsen zijn van de bewoners en dienen niet gebruikt te worden door buitenstaanders. Voor de woongebieden zal dus waarschijnlijk gelden dat de toegang beperkt is voor buitenstaanders. Als je er niets te zoeken hebt dan mag je je daar niet bevinden. Het is mogelijk dat woongebieden helemaal afgeschermd worden. Maar dit brengt ook extra kosten met zich mee. Dus de meeste woonwijken zullen redelijk toegangkelijk zijn.

Een immigrant zal als eerste de behoefte hebben aan werk en een woning. Werkgevers kunnen nu ook al goed bepalen of zij iemand aan willen nemen. Het zal voor de werkgever wel makkelijker worden om mensen aan te nemen omdat er geen eisen zijn ten aanzien van verblijfsvergunningen en dergelijke. En dan is iemand uiteraard welkom op het terrein van zijn werkgever.

Voor een woning zal de immigrant een huis moeten kopen of huren. Het kopen van een huis is een zaak tussen de koper en verkoper. Eventueel kunnen er bepalingen zijn ten aanzien van het gemeenschappelijke terrein in de wijk. Maar in principe is er geen beperking voor de immigrant om in een bepaald gebied te gaan wonen.

Het is waarschijnlijk dat betrouwbaarheid en een goede reputatie van belang zijn voor het krijgen van een baan en een woning. Een manier om de betrouwbaarheid te vergroten is dat iemand uit de regio garant voor je staat. Heb je bijvoorbeeld in het buitenland de liefde van je leven leren kennen dan zullen er weinig problemen zijn voor je partner om bij je te komen wonen en werk te vinden. Een volslagen vreemdeling zal het lastiger hebben om zich te vestigen. Maar voor iemand die er serieus werk van maakt zal het zeker niet onmogelijk zijn.

Het is dus te verwachten dat er grote vrijheid van beweging zal zijn in een libertarische maatschappij. Alleen de woongebieden van anderen zullen in sommige gevallen afgeschermd zijn. Verhuizen naar andere gebieden om daar te gaan wonen en werken zal redelijk eenvoudig zijn. Een libertarische maatschappij betekent dus ook vrijheid van beweging.