Collectiviseren van de muziekindustrie

De muziekindustrie is hopeloos inefficiënt. Voor elke CD die in de winkel ligt zijn er minstens honderd bands die het niet gered hebben. Het zou toch veel makkelijker zijn als we van tevoren bepalen wie er muzikant worden. In dit selectieproces kan gelijk de kwaliteit bewaakt worden. Op deze manier gaat de kwaliteit omhoog terwijl ook de kosten omlaag gaan.

Om dit proces te stroomlijnen wordt een commissie ingesteld. Deze selecteert een aantal jonge artiesten. Daarna zijn deze artiesten verzekerd van subsidie zodat zij hun leven kunnen wijden aan de muziek. De kosten zullen enorm dalen omdat nu nog maar enkele muzikanten het werk hoeven doen waar eerder honderden tegelijk bezig waren.

We vinden het belangrijk dat muziek beschikbaar is voor iedereen. Het kan niet zo zijn dat alleen de rijken van muziek kunnen genieten. Dus we delen de muziek gratis uit. Er komt een rantsoenering van één CD per maand. De keuze zal uiteraard beperkt zijn. Het ideaal is dat iedereen dezelfde muziek te horen krijgt. Want dat schept toch een band in ons land. Meer kopen is wel mogelijk, maar je zal wel moeten betalen voor die ene CD per maand die door de staat wordt verstrekt.

Wat zal er gebeuren met de kwaliteit? Er zullen een aantal muzikanten serieus bezig blijven. Maar er is geen prikkel tot verbetering en dat zal zijn tol eisen. De muzikanten zijn gegarandeerd van inkomen onafhankelijk van de kwaliteit van de muziek. Het merendeel zal dus routineus de nummers afleveren.

Om te voorkomen dat de kwaliteit achteruit gaat zal er een comissie worden ingesteld. Deze beoordeelt de kwaliteit van de muziek. Om de objectiviteit te garanderen zullen hiervoor duidelijke richtlijnen worden vastgesteld. De inhoud moet natuurlijk niet beledigend of provocerend zijn. En er kan gelijk worden gestuurd op welke waarden en normen er worden overgedragen op de jeugd. De jeugd is immers de toekomst. Een en ander zal concreet gemaakt worden door het instellen van een kwaliteitsinspectie die de muzikanten zal beoordelen.

De innovatie zal volledig tot stilstand komen. Om hun inkomen veilig te stellen moeten de muzikanten voldoen aan de gestelde kwaliteitseisen. Er zal dus muziek gemaakt worden die hieraan voldoet. Vernieuwingen zijn daarbij een groot risico. Volg het protocol en je krijgt de subsidie.

Wat zal er gebeuren met de kosten? De muzikanten zullen er alles aan doen om hun inkomen op peil te houden. Een muzikantenvakbond zal de belangen behartigen en pleiten voor een hoger salaris en betere werkomstandigheden. En ze zullen klagen over de enorme werkdruk. Buitenlandse artiesten hoeven uiteraard minder hard te werken. De nodige kengetallen worden op handige wijze gepresenteerd om dit aan te tonen. De muzikanten zullen dus eisen dat ze minder hoeven op te treden terwijl ze tegelijkertijd een salarisverhoging krijgen. De kosten zullen oplopen zonder dat de kwaliteit verbeterd.

De commissies zullen elkaar blijven bezig houden. Er zal natuurlijk een commissie komen die zich bezig houdt met de oplopende kosten. Er zullen natuurlijk adviseurs worden aangesteld worden om te adviseren over noodzakelijke vernieuwingen. En natuurlijk zal er gekeken worden naar de kwaliteitseisen. Deze moeten uiteraard worden aangescherpt om het niveau op peil te hoduen. De problemen met de gebrekkige opname apparatuur worden gedetailleerd in kaart gebracht. En daarop volgt een lijst met aanbevelingen en een plan van aanpak. Helaas kan dit plan niet worden uitgevoerd omdat er geen budget is. En ten slotte moet er natuurlijk geëvalueert worden.

Alle aanbevelingen zijn aanleiding voor extra maatregelen of nieuwe commissies. De overhead loopt op. Het operationele proces wordt duurder en de kwaliteit van de muziek gaat achteruit. Steeds minder mensen luisteren nog naar de muziek omdat de kwaliteit zo laag is. Ondanks alle commissies en adviseurs lijkt er geen grip op de kwaliteit en de kosten te komen. Zelfs een parlementaire enquete blijkt onvoldoende om de zaken weer vlot te trekken.

De vrije markt is al zolang geleden in de ban gedaan dat het haast ondenkbaar is geworden om dit essentiele proces te privatiseren. Lang geleden toen zaken nog in handen waren van de vrije markt was de kwaliteit goed en iedereen had toegang tot muziek. Maar dat is lang geleden. Dit is nu een zaak van nationaal belang. Simpel winstbejag zou de muziekindustrie toch zeker ruïneren. Ondenkbaar dat het kapitalisme onze muziek zou regelen. Dit zou een uitholling betekenen van onze maatschappij.

De modus operandi is steeds hetzelfde. Er is een product dat te belangrijk is om aan de markt over te laten. Of er moet gegarandeert worden dat dit product voor iedereen beschikbaar is. Vervolgens grijpt de overheid in. De bureaucratie groeit steeds verder terwijl de grip op kwaliteit en kosten afnemen. En als u denkt dat bovenstaand verhaal onwaarschijnlijk is dan dacht u misschien ook dat dit artikel over muziek ging.